فنجون قهوه

ههه چند نخ سیگار و یک فنجون قهوه همون جای قدیمی که میرفتیم ته هفته چندتا عکس توی گوشی که گرفته بودی از من تو همینجا رو همین میز ی ساعت توی دستم ساعتی که هدیه کردی دیگه رمقی نداره من نمیتونم ببینم جای خالیتو دوباره حتی اون عکسای با هم دیگه باید پاک میشد خاطرات قدیمی دیگه باید خاک میشد هی گوشت با منه تو همه چی میخام ترین باشم واست از ستاره های آسمون عقب تری واسم هی محکوم کردی بازم این کهنه دل عاشقو به عشقی تازم برم جلو به عشقت بنازم دنیا گفت کور خوندی مخالفه سازم از وقتی نیستی بیدارم تا پاسی از شب قبلا یاسین الان میخونم فاتحه هر شب قصمون تلخه یه فنجون قهوه بعد تو دلم با کل دنیا قهره تو خود من بودی و این اتفاق برام با رفتنت افتاد برام عین خودکشی برام نه من بد کردم که تو بد کنی این رسم روزگاره مشتی نیست خودشو میگیره مثل ما نبوده مردونه دیگه تقدیرم داره دست منو پس میزنه گاهی وقتا حس میکردم دیگه نوبت منه من رو قولم میمونم تا ته خطش با تو ام تو نخواسته رفتی اما من دارم میام گلم طبق عادتم مرور خاطراته این منم که عاشقونه اومدم پا به پات هی دلگیرم ولی هنوزم رو همون صندلی میشینم که میزدم به سیگارت فندکی روبه روم همون قاب پنجره قطرات نگام میکردی امیدوار میگفتی هدفا قشنگن اما موندگار نیست دقایق عمر کوتاهی داره گل شقایق میزنه بارون یه حرفی نگفته همیشه بود نگات دیگه این قهوه نداره طعمشو هه دنیا دیگه خفه شو هیف از این پرستو ها میرسه فصل کوچ دارم حسی عمیق شبیه گل یا پوچ الان فاصله افتاده بین ما نه تو بد کردی که رفتی نه که من تنهات گذاشتم این که رسم روزگاره من که توش دستی نداشتم نگاه کن به چشم خیسم که دیگه طاقت نداره ببینه رو سنگ قبرت هر روز یکی گل بیاره