طاق ثریا

من جلدِ تو هستم ، بر بامِ تو هستم تو شمسِ منی من ، خورشید پرستم مغرب همه اندوه ، اندوهِ غروبت ای قبله ی مشرق ، ثنا گویِ تو هستم ای نایِ گلویت ، همچون نیِ داوود حکم آنچه تو گویی ، من لالِ تو هستم گنجشکِ گلویم ، شرحه است چو منصور بر دارِ تو هستم ، غربالِ تو هستم بر دارِ تو هستم ، غربالِ تو هستم حیرانِ تو گردد ، آن کس که بدیدت آن دَم چو برفتی ، صد بار شهیدت میسوزم و نالم ، چون آتش نمرود باز آی گلستان ، بر داغِ عبیدت ای طاقِ ثریا ، طاقت بنمانده است ما را بستان از ، این ولوله بازار ای از سرِ لطفش ، خوش در تو دَمیده هر دَم که تو خواندیم ، انگار نه انگار ای سُرمه کشیده ، روز و شبِ ما را ای سر ببریده ، نشناخته ما را پایان بده جانا ، این آمد و شد را راحت کن و بستان ، این خوف و رجا را این خوف و رجا را ای نایِ گلویت ، همچون نیِ داوود حکم آنچه تو گویی ، من لالِ تو هستم گنجشکِ گلویم ، شرحه است چو منصور بر دارِ تو هستم ، غربالِ تو هستم بر دارِ تو هستم ، غربالِ تو هستم