نفرین

دلم با تمام درد های عشق آشناست تنم با همه ی زخم های عاشقی یکیست بی رحمانه تر از تو هیچ کس دلبستگی هایم را شکنجه نداد با این همه ظلم اما مثل من هنوز کسی عاشق نیست دوس داشتن تو عاشقانه ترین احساس من است و همه کلمه های نوشته هایم سوگوار دلتنگیست سنی ندارم اما از موی سپیدم پیداست دلم در آستانه هزار سالگیست میجنگم با بی تو به سر کردن اما میدانم سهم من از ادامه تنهایی ها همین تنهاییست از وقتی با نبودت از زندگیم سیر شدم آینه نبود ببینمو شکسته و پیر شدم جایه موندنم نبود به گریه تبعید شدم تو رویاهای ناتمومت موندمو ناپدید شدم بعد تو این شکستنا منو بد بین کرد بعد از تو هر کی منو دید تو رو نفرین کرد جایی برای ماندنم نزاشتی اما من این خرابه ی ناامن را ترک نمیکنم با اینکه حرف از من نمیشنوی اما در گفتن دوستت دارم هایم به تو شک نمیکنم مثل کودکی بازیگوش میدوی نمی مانی کنارم نمیشینی تا به سنگ میخوری گریه میکنی گریه میکنی آرام میشوی کنارمو بد مرا نمیبینی قبل از این فقط تو بودیو من بازی تو با من بودو میرفتی تا پیداییت کنم برای سرگرمی تو بازی با من کهنه شد تا اینکه حال باید از دور کنار همبازی های تازه تماشاییت کنم جایی برایم نمانده اما اشتباه تورا که میبینم میمانم چون باز به سنگ میخوری از این بازی و راه خوب شندت را من فقط میدانم لعنت به من که تو دلم مهرتو کاشتم عشق من کاشکی بعد از تو هنوز دوستت نداشتم عشق من کاشکی همین سرد مرگ من از راه برسه خدا صدامو بشنونه صدایه اون که بی کسه بعد تو این شکستنا منو بد بین کرد بعد از تو هر کی منو دید تو رو نفرین کرد