شعر رهایی

خوشحال و شاد و خندونیم با این‌که توی زندونیم راه ِ ما بسته‌ پای ما خسته‌ اما آتیش می‌سوزونیم ما نسلِ پُر ِ فریادیم دستامونو به هم دادیم غرقه‌ی خونیم اما می‌دونیم آخر قصه آزادیم صد ساله توی زندونیم دیگه این‌جا نمی‌مونیم پنجره می‌شیم حنجره می‌شیم شعرِ رهایی می‌خونیم ما نسلِ پُر ِ فریادیم دستامونو به هم دادیم غرقه‌ی خونیم اما می‌دونیم آخر قصه آزادیم ما هم‌قصه و همدردیم بغضامونو یکی کردیم شونه به شونه خونه به خونه دنبالِ رویا می‌گردیم ما نسلِ پُر ِ فریادیم دستامونو به هم دادیم غرقه‌ی خونیم اما می‌دونیم آخر قصه آزادیم