آشیل

منم آن تیزیِ کندی که نبُرید تو را با توام ترسِ پسِ گردنِ اسماعیلم پیشِ هر کس که نشستی بدِ ما را گفتی زِ چه رو آه مگر من پدرِ قابیلم سینه ام را سپرت کردم و این شد مُزدم مستطیلِ کفن و لودِ زمین شد مزدم وای بر من که اگر عشق سرا هم باشد واردِ جنگِ صلیبی شده ام با ایلم درگریزی زِ من و قافلی از سینه ی من خشتِ خامی که نیفتاده در آیینه یِ من به چه میمانم اگر دور بگیری بروی هندِ مغمومِ پُر از مقبره های فیلَم گفته بودی همگان در طلبِ رویِ تواند همگان شیفته ی غمزه ی آهوی تواند نوبتی بود اگر نوبتِ من بود دگَر بر سرِ جایِ خودش بود اگر زنبیلم گفته بودی همگان در طلبِ رویِ تواند همگان شیفته ی غمزه ی آهوی تواند نوبتی بود اگر نوبتِ من بود دگَر بر سرِ جایِ خودش بود اگر زنبیلم زِ تو گهگاه به من خیر رسیده است ولی عاشقم خیرِ سرم آه درست است ولی این همه سال گذشته است نمیدانم تو نقطه ی قوتی یا پاشنه ی آشیلم زِ تو گهگاه به من خیر رسیده است ولی عاشقم خیرِ سرم آه درست است ولی این همه سال گذشته است نمیدانم تو نقطه ی قوتی یا پاشنه ی آشیلم