با توام، تویی که داری منو از یاد میبری چرا آدمو به سمتی، که نمیخواد میبری اگه زندگیت شیرین شده به من مدیونی کوه کندم ولی خب، زدی به نام دیگری مَثل ما مثلِ مرداب و رود جاریه ما چی کار به هم داریم بحث چرا؟ چه کاریه اسبِ گاری هر چقد تند بره، اسب گاریه قدر زر زرگر شناسد، قدر گوهر گوهری من به خشکی زدم و جزیره پیدا کردم از همین جزیره طوفانو تماشا کردم من یه عمره رفتم و پشت به دریا کردم تو هنوزم توو سرابِ قبلنات شناوری به سواره بودن عادت داری اما دیره این قطار هیچ جا نمیره، این مسافر پیره انتظار کشیدنت بیخوده بی تاثیره ایستگاهِ آخرو رَد کردی ولی بی خبری اگه شعرامو تو گفتی که حلالت باشه اگه شاعری که باید خوش به حالت باشه حالا که هیشکی نمونده، پَر و بالت باز شه حالا دوست دارم بدونم، شعرامو چند میخری این نقش و نگار خوش که بینی نقشیست که پایه اش بر آب است بشتاب به سویِ کویِ معنی تا مرکبِ عمر در شتاب است چند از پیِ جمع کردنِ مال بر گردنت از طمع طناب است دورانِ جهان چو موج دریاست در وی تنِ آدمی حباب است

مدال
سینا پارسیان

مرد با آینه هم قهر
سینا پارسیان

راهزن
سینا پارسیان

اسب سیاه
سینا پارسیان

کبوتر
سینا پارسیان

دیوار کج
سینا پارسیان

قسم آخر
سینا پارسیان

قطار 2
سینا پارسیان

مستی
سینا پارسیان

بی کشتی
پرستو

وارونه وار
سینا پارسیان

انتها
سینا پارسیان

خیزستان
سینا پارسیان

دایره
سینا پارسیان

کم دارمت
سینا پارسیان

الّا و بلّا
پرستو، سینا پارسیان

کشتی ۴
سینا پارسیان

وقتی نیستی
سینا پارسیان

زهرچشم
سینا پارسیان

قطار
سینا پارسیان

اِل
پرستو، سینا پارسیان

آشیل
پرستو، سینا پارسیان

یک پیرزن مرده
پرستو، سینا پارسیان

رگ
پرستو، سینا پارسیان

بهتر که رفتی
سینا پارسیان

کشتی 2
سینا پارسیان

اصرار
سینا پارسیان

این راهش نیست
سینا پارسیان

شیرین
سینا پارسیان

شیرین
سینا پارسیان