عصای موسی

درونِ من قبریست ، که تختِ خوابِ من است مرا بجای به خاک ، به خواب بسپارید تمامِ مالم را ، به نیل میبخشم عصایِ موسی را ، به آب بسپارید مرا رفیقانم ، به سخره میگیرند بریده دستم را ، غلافِ شمشیرم زمین اگر گرد است ، که را نمیبینم جهان اگر فانیست ، چرا نمیمیرم؟ به مرگ میخواهم ، اگر چه یک ساعت دوباره طایفه ام ، در آشتی باشد شناورم بر نیل ، و آب گورِ من است و ماهیان بر من ، گلاب میپاشند به طعنه میگویم که خوب و خرسندم زبانِ طعنه ی من ، همیشه کوتاه است کسی چه میداند ، کسی چه میفهمد که یوسفی یک عمر ، درونِ این چاه است درونِ من قبریست ، که تختِ خوابِ من است مرا بجای به خاک ، به خواب بسپارید تمامِ مالم را ، به نیل میبخشم عصایِ موسی را ، به آب بسپارید